یخ نازک، برتراند الیزابت

2005-03-03T04:31:00.000-05:00

گمانم متوسطِ طول‌ِ مقالات‌ِ فارسی که این روزها لینک‌شان می‌گردد در یکی-دو سال‌ِ اخیر دو برابر شده است. +

خداحافظ اسفندیار مغموم

2004-11-08T04:08:00.000-05:00

‏

2004-07-13T05:53:00.000-05:00

از فوایدِ فراوانِ دیدنِ دی‌وی‌دی همانا قطعاتِ جانبیِ فیلم است که نصیب می‌شود و گاه از خودِ فیلم نیز مهم‌تر است. گمان کنم این‌جا از این لحظه بیش‌تر محلِ مزخرفاتِ سینماییِ نگارنده باشد.

2004-04-16T00:52:00.000-05:00

قلقلی جان که امید آش‌َت را حرام فتوا داد، من برای که بنویسم؟ آین‌جا که خواننده ندارد!

2004-04-16T00:48:00.000-05:00

دارم با یک غریبه چت می‌زنم. می‌گوید شقایق است نام‌َش. من اما به آن می‌اندیش‌َم که ریش‌َش چه اندازه بلند است!

2004-04-08T02:20:00.000-05:00

امشب رفته بودم یک شبِ فیلمِ اسلو. انجمن‌های دانش‌جوییِ چهار کشور میزبان بودند: بلغارستان، لهستان، روسیه و اوکراین. به غیر از آن‌که باقلواشان را خوردم که عالی بود، بلغارها در بخشِ اولِ برنامه برای‌مان کارتونِ «سه کله پوک» پخش کردند. همان سه تا که در کودکی از تلویزیونِ ج.ا. دیده‌ایم. دوتاشان شلوارِ آبی داشتند، دیگری قرمز. تازه به ارزشِ موسیقیِ متنِ زیبای آن پی بردم! پس از آن لهستان بود که خوب بس موردِ علاقه‌ی من است. قطعه‌ای کوته پخش کردند به نامِ «تانگو» که از قضا شنبه‌ی همین هفته در فستیوالِ انیمشن‌های لهستانی نیز دیده بودم. بسیار زیبا و عجیب است. چیزِ جدیدی‌ست. فیلمِ روس هم بد نبود.

گفتم فستیوالِ انیمیشن‌های لهستانی؛ متاسفانه یک از چهار بخش را توانستم بروم. محشر بود. سعی می‌کنم روی شبکه اثری ازشان پیدا کنم.

خوش و خرم باشید.

2004-04-06T03:12:00.000-05:00

ماه به در شد و نمره‌ای دیگر بر نمراتِ قاصدک رقم زدیم.
می‌توانید بدونِ کاهش از کلیتِ مساله این شماره را ویژه‌نامه‌ی صاحبِ این سطور بشمارید. پس گرچه قاصدک را قد و اندازه‌ی آن که گوشه‌ی چشمِ شما به خود دارد نیست، نظرِ لطف از زحماتِ من برنتابید. باشد که از خجالت‌تان ذره‌ذره به در آیم. دو ترجمه نیز در آن‌جا خواهید یافت، که گمان می‌کنم بد از کار به در نیامدند.

2004-03-28T18:27:00.000-05:00

و عیدتان مبارک.

2004-03-28T18:24:00.000-05:00

حالا می‌شود هفت ماه که دیارِ کفر را به دیارِ کفر ترک گفته‌ام. اگر زندگی توان‌ی باقی گذارد به این دیار هم می‌رسم، که بس دل‌َم گرفته‌است خود. نوشتن خود حال‌ی می‌خواهد و رمق‌ی و دلی خوش. تا شب را به دختر و روز را به خواب و مابین را به دیگر ابتذال تلف می‌کنم همان به که قلمم در سینه بسته بماند و یاران را به خوابِ خود راه ندهم.

چند صباحی‌ست که شهوت‌ی برای ترجمه پیدا کرده‌ام. سیگار هم باز می‌کشم. در قاصدک هنوز وقت می‌گذرانم و تلاش می‌کنم دست‌ی به کاغذ داشته باشم هنوز. از دلایلِ دیگرِ گرفتاری آن بگویم که به ترجمه‌ی کتاب‌ی دل بسته‌ام که با حسابِ مدرسه و کار، توانِ چندانی به جای نمی‌گذارد. تصمیم داشتم تا در فرصتی به تارنماهای چندگانه سر و رویی تازه ببخشم با سروری جدید و ... که کاری‌ست عظیم. پس به مقدساتِ هرکدام‌تان قسم که در همین محضر در خدمت خواهم بود. بر بزرگی‌تان ببخشایید و لطفِ خود از این حقیر دریغ نفرمایید. باشد که دیگر با خدایم محشور نفرمایید.

2004-01-13T06:56:00.000-05:00

ساعت ششِ صبح است. یک لحظه با خود گفتم الان که از خوابگاه به سمتِ دانش‌گاه می‌روم، از سیگارفروشی‌ِ روبرو یک نخ مارلبوروِ بلند می‌گیرم و حالِ دنیا... لحظه‌ی بعد یادم آمد نه تهران هستم، نه شریف، نه خوابگاهِ زنجان، نه الان اصلا هوا روشن شده...

2004-01-05T08:49:00.000-05:00

بالاخره این آهنگِ دیوانه‌کننده‌ای که در مالهالنددرایو خوانده می‌شد را یافتم. از این‌جا بردارید. سه مگ است. این هم درباره‌ی خواننده.

2003-12-18T05:07:00.000-05:00

سرم دارد از درد می‌ترکد. اولین بار است که معنای این عبارت را با تمامِ وجود درک می‌کنم.

2003-12-07T22:39:00.000-05:00

خدای‌ش را شکر گویید که ترم‌ی دیگر بگذشت و جان‌مان بنگرفت.

2003-12-07T21:24:00.000-05:00

آمدیم منت‌کشی. قلقلی جان روی بر ما ترش مکن که هوا خود بس ناجوان‌مردانه سرد است در این گوشه‌ی کره‌ی خاکی، دل‌مان دیگر سردتر مکن. اگر آدرسِ مبارک را بر ما پست‌برقی فرمایید کارتِ تبریکِ سال نوتان را فردا روانه‌ی دیارِ یار می‌کنیم. امضا: حقیرِ خاکِ کوچه‌تان، برتُراندو اُلیزابتتا

2003-12-06T02:19:00.000-05:00

2003-11-23T20:19:00.000-05:00

این یکی را خیلی زیبا گفت: «دوستت دارم» یعنی «خدای درونم خدای درونت را میبیند».

2003-11-17T11:15:00.000-05:00

پنج سال گذشت...

2003-11-06T01:00:00.000-05:00

قاصدک‌آنلاین - نشریه دانشجویان دانشگاه‌های تورنتو

2003-11-03T01:47:00.000-05:00

بابا نظری بیفکنید. لابد این‌جا تعطیل است. به علتِ تغییرِ شغل. باز این McEs نظر و آمار ندارد، نمی‌فهمم که کسی نمی‌خواندش!

2003-11-03T01:43:00.000-05:00

دیشب نخوابیدم.
پس‌فردا باید کلی کار تحویل بدم.
امروز هم شروع نکردم.
الان هم حوصله ندارم شروع کنم.
امروز هیچی هم نخوردم.
چون وقتی خوابیدم ۱۱ صبح بود و وقتی بیدار شدم ۴ عصر.
و وقتی یادم آمدم باید چیزی بخورم دیگر دیر شده بود.
و کنیاک‌َم را نوشیدم تا تمام شد ولی حتی گرم نشدم.
و الان ۱:۳۰ صبح است.
و چون کم خوابیدم سرم درد می‌کند.
و چون دیر بیدار شدم خواب‌َم نمی‌برد.
و این وقتِ شب کسی نیست که سرم را گرم کند.

چرا اِنقد غر می‌زنی؟

اگه صبح بیدار شوم و ببینم دلیلی برای غر زدن ندارم، می‌فهمم مرده‌ام.

2003-11-02T18:55:00.000-05:00

دوباره می‌گویم: کتاب‌خانه‌ی دیجیتالِ فارسی

2003-11-01T22:43:00.000-05:00

دیشب هالوین بود.

2003-11-01T21:21:00.000-05:00

این را که خواندم چندان خوش‌َم نیامد. نمی‌دانم از کارِ حنا یا از نویسنده‌ی مقاله.

2003-10-28T07:05:00.000-05:00

«گفته‌اند کسی رو که خواب است می‌توان بيدار کرد ولی کسی را که خودش را به خواب زده است نمی‌توان بيدار کرد»

این را به قولِ امید باید به آبِ زر نوشت. از کلانترِ وبلاگستان بلندش کردم، گویی که خود نیز خود را به خوابی سنگین زده است.

حال که تا این‌جا نوشتم، توضیحی بدهم. باشد که دلِ سنگینِ‌مان سبک شود. آن‌قدر مضحک می‌نماید که تا حال به فکرِ نوشتن‌اش نبوده‌ام، و نمی‌دانم چگونه بنویسم. دردیست قدیمی، که مصداق‌ش جدید و در وبلاگِ حسین درخشان دیدم و دیگر داغ کردم.

از قدیم گفته بودم، دین برای عوام است. دردناک است که بگویم این معادل با همین است که بگویم دین برای آدم‌های بی‌منطق است، و منظورم از منطق، دقیقا منطقِ ریاضی است. آری، دردناک است که ببینی عوام بی‌منطق‌اند. چگونه استدلالِ ابتداییِ حسین را کسی درک نمی‌کند. بدبخت نه گفت قرآن بد، نه گفت حقوقِ بشر خوب، حتی تاکید کرد که این را نمی‌گوید! باز در نظرات و دنبالک‌ها بخوانید تا خون‌تان از هم‌وطنانِ بی‌منطق‌تان به جوش بیاید.

این مشکل را از قدیم داشته‌ام. روی میلینگ‌لیست‌ها هم کم پیش نمی‌آید. سخت‌ترین جاش آن‌جاست که در بحثِ شفاهی، بیش از ۹۰ درصدِ اوقات، باید بگویی «تو بی‌منطقی». و این واقعیت دارد. بعد در جواب می‌شنوی:‌ «آره، همه بی‌منطق‌َند، فقط تو منطق داری!» و این درست است، ولی نمی‌توانی فریادش بزنی! مانند همان است که در دنیایی همه دیوانه باشند و یک عاقل، یا به عبارتی همه عاقل و یک دیوانه! فرقی ندارد، از نظرِ ریاضی نمی‌توان ثابت کرد کدام دسته دیوانه است. به مجرد این‌که دسته‌ای برای خود یک سیستمِ منطقِ خوش‌تعریف رو کند، موجودیت می‌یابد. خوب پس تا این‌جا به عوامِ جامعه موجودیت بخشیدیم. می‌رسیم به آن‌که منطقِ عوام با منطقِ فِرست‌اُردر و غیره‌ی ریاضی متناقض است. ولی این هم خیلی کشفِ بزرگی نیست، چون عوام بر اساسِ ریاضی زندگی نمی‌کنند. مانندِ من و امثالِ من نیستند که اگر فردا بشنویم لگاریتمِ گسسته راهِ حلِ چند‌جمله‌ای دارد احساس کنیم کلیدِ خصوصیِ آراِس‌اِی‌مان را باید دور بیاندازیم. یا وقتی شنیدیم مساله‌ی چهاررنگ حل شد احساس کنیم در بازار از این پس نقشه‌هایی که می‌بینیم همه با چهار رنگ رنگ‌آمیزی شده‌اند. نه، دنیا با ریاضی نمی‌چرخد! قدیم‌تر مثال که می‌زدم، به «سفرِ قندهار»ِ مخملباف اشاره می‌کردم، به منطقِ مردِ افغان در آن. اما راهِ دور می‌رفتم. حتی به قولِ او: «گل‌ها پُرند از این تناقض‌ها». آری، گل‌ها هم پُرند از این تناقض‌ها. شاید باید افسوس بخورم که با ریاضی بزرگ شده‌ام. شاید.

2003-10-18T19:20:00.000-05:00

از بهنود عزیز:

ای کاش می توانستم
خون رگان خود را
من
قطره قطره
بگريم
تا باورم کنند

گاهی راه کلمه بسته می شود و آدمی می شود کويری خشگ، انگار زبانش بند آمده است يا کلمه بغضی شده است پيچيده در گلو، بسته راه نفس. اين تصوير آدمی است که کارش گفتن است و سخن راندن. اما آن که چون من کارش نوشتن است نيز گاهی کلمه در ذهنش يخ می زند. مغز در اين حالت انگار موتوری است که خلاص کار می کند و به حرکت نمی آورد. باری راه نفس بسته است. آن ها که شاملو را – زنده يادش – می شناسند می دانند که او بسيار بارها بود که بدخلق و بدادا می شد، کج تاب و در تلاطم و ساکت، آيدا که سال ها در او گرديده بود و به گنج گنج وجودش آشنا بود، در اين احوال می دانست که احمدش می خواهد شعری بسرايد و گاه او می دانست که کج تابی احمدش با روزگار از آن است که کلمه راه زبانش را نمی يابد. بامداد از همان زمان که جوان بود و خسته نبود هم تا شعرش را نمی سرود در آن حال می ماند. اما وقتی شعری که در ذهن داشت سروده می شد، او دوباره زندگی می گرفت، بزرگوار شاعر ما.

2003-10-14T04:35:00.000-05:00

در راستای این ماجرای نوبل و غیره: پریروز بود، هنگامِ ناهار، دوستی از بلادِ کفر خبر داد که زنی ایرانی نوبلِ صلح را صاحب شده است. اخیرا این‌جا روزنامه‌ای فارسی را می‌خوانم به نامِ شهروند. در شماره‌ی اخیرش مصاحبه‌ای خواندنی با فریدون هویدا پیدا کردم. گذشته از آن، صفحه‌ی اولِ این شماره‌اش را خبری با تیترِ «تیمِ ترورِ سپاه، آیت‌الله حکیم را ترور کرد» چاپ نموده است که خبر از قولِ امیر فرشادِ ابراهیمی است. این امیر فرشاد همان چوپونی‌ست که بسیجی بوده و اعتراف کرده و خانمِ عبادی نیز وکیل‌َش بوده... دنیای کوچکی‌ست.

2003-10-14T04:27:00.000-05:00

کرشمه ای کن و بازار ساحری بشکن به غمزه رونق و ناموس سامري بشکن
محسن عزيز،
استواري ات اسطوره است؛ صلابت تو، سنگ خارا را خوار کرده است؛ پرده تزوير را سوختي و بيش از اين خود را مسوز. پنجه استبداد را شکستي، اعتصابت هم بشکن و دل دوستان را مشکن!

بس خوش‌قلم است این سروش. هوای مولانا به دل‌َم انداخت.

2003-10-08T02:34:00.000-05:00

حمید می‌گفت: «باید به خندیدن به طورِ جدی فکر کرد.»
خوب می‌گفت.

2003-10-06T01:33:00.000-05:00

یک نفر این‌جا می‌پرسد: «چه‌جوری فارسی می‌نویسی؟»

2003-10-05T16:30:00.000-05:00

این سایت را یافتم: شورای گسترش زبان فارسی

2003-10-05T13:56:00.000-05:00

حرف‌هایی هستند که زده نمی‌شوند. اگر زده نمی‌شوند به این معنی نیست که وجود ندارند. این را از این بابت گفتم که گمان نکنید اگر چیزی نمی‌گویم چون چیزی برای گفتن وجود ندارد. چه این‌جا، چه جای دیگر. یادِ یکی از فیلم‌های کیشلوفسکی افتادم. هر کس دانست کدام، برنده است.

گفتم کیشلوفسکی، بقیه‌اش را خودتان بخوانید.

2003-10-03T23:10:00.000-05:00

دلم لک زده است برای یک نخ سیگار. ده روزی‌ست که لب نزده‌ام. ترک کرده‌ام. بد نیست.

2003-09-30T00:43:00.000-05:00

دیشب خواب دیدم سل گرفته‌ام. من، خواهر و برادر، و دوستان‌َم در ایران. سل گرفته بودم، ولی احساس‌َم چو جذامی‌ها بود!

2003-09-29T09:58:00.000-05:00

این هم از تحویلی که برای تولدم گرفتندم.

2003-09-29T09:47:00.000-05:00

احساسِ بزرگ‌شدن کردن. نه از بابتِ آن‌که تولدم بود. از این بابت که تنها زندگی می‌کنم. و در تنها زندگی‌کردن چیزهایی برای آموختن هست. چیزهایی مثلِ شجاعتِ تنها زندگی کردن.

2003-09-23T10:58:00.000-05:00

ساده است نوازشِ سگی ول‌گرد
شاهدِ آن بودن که چگونه زیرِ غلطکی می‌رود و گفتن که سگِ من نبود.

ساده است ستایشِ گلی
چیدنش و از یاد بردن که گلدان را آب باید داد.

ساده است بهره‌جوئی از انسانی
دوست‌داشتنش بی احساسِ عشقی
او را به خود وانهادن و گفتن که دیگر نمی‌شناسمش.

...

باری، زیستن سخت ساده است
و پیچیده نیز هم.

2003-09-23T10:54:00.000-05:00

تست
کردیم!

2003-09-23T03:02:00.000-05:00

دلتنگی‌های آدمی را باد ترانه‌ای می‌خواند
رویاهایش را آسمانِ پرستاره نادیده می‌گیرد
و هر دانه‌ی برفی به اشکی نریخته می‌ماند
سکوت سرشار از سخنانِ ناگفته است
از حرکاتِ ناکرده
اعتراف به عشق‌های نهان
و شگفتی‌های بر زبان نیامده.
در این سکوت حقیقتِ ما نهفته است
حقیقتِ تو و من.

...

از بخت‌یاریِ ماست شاید که آن‌چه می‌خواهیم یا به دست نمی‌آید یا از دست می‌گریزد.

2003-07-24T07:46:00.000-05:00

McEs, A Hacker Life. Yep, that's mine.

2003-07-10T06:57:00.000-05:00

آن صد دلار لعنتی و آن اشک‌ها و هراس‌های پدر و مادر احمد باطبی

2003-07-06T19:12:00.000-05:00

تست می‌کنیم.

2003-05-24T14:32:00.000-05:00

پخته شود خامی. پخته شود خامی؟ پخته شود خامی!!!

2003-05-15T22:21:00.000-05:00

همه با هم، بر تخته‌شیرجه‌ی عظیمی، آماده می‌شویم، تا هر یک لذتِ یک شیرجه را بچشیم. چه بسیار که پیش از آن که بر ترسِ خود از ارتفاع، پریدن، یا آب، فائق آیند، بر اثرِ فرسودگی، یا یک تصادف، از تخته به آب سقوط می‌کنند!

2003-05-15T22:16:00.000-05:00

باربلین با حالی نزار به «سفید کردن»ِ نمای خانه‌های آندورا می‌پردازد، به گمان آن که با این کار می‌توان روی «اعمالِ سیاه»ِ مردمِ آندورا سرپوش نهاد.

-- ماکش فریش
در نمایش‌نامه‌ی آندورا

2003-05-15T21:12:00.000-05:00

به مناسبتِ استقبالِ دوستان فالش‌نت و جی‌ثم از One more cup of coffee، ترجمه‌ای ابتدایی از آن کرده‌ام. باشد که قلقلی را خوش آید.

قهوه‌ای دیگر
باب دیلَن
۱۹۷۵

نفَسَ‌ت دل‌انگیز است
چشمان‌َت چون دو جواهر در آسمان.
قامت‌َت راست است، موهایَ‌ت صاف
بر بالش‌ی که می‌آرامی بر آن.
ولی مرا به تو مهری نیست
نه عشق و نه سپاس
وفاداریِ تو به من نیست
که به ستاره‌گان بالاست.

قهوه‌ای دیگر برای راه،
قهوه‌ای دیگر پیش از آن که بروم
به راهِ دور.

پدرت یاغی‌ای بیش نیست
و آواره‌ی حقه‌باز‌ی‌
به تو می‌آموزد که چگونه جیب‌ بزنی
و چگونه تیزی بیاندازی.
او سلطه‌اش را می‌پاید
تا غریبه‌ای داخل نیاید
صدای‌َش می‌لرزد وقتی داد می‌زند
و باز غذا می‌خواهد.

قهوه‌ای دیگر برای راه،
قهوه‌ای دیگر پیش از آن که بروم
به راهِ دور.

خواهرَت آینده را می‌بیند
چون مادرَت و خودَت.
هرگز نیاموختی که بخوانی و بنویسی
کتابی نیست بر طاق‌چه‌ات.
و خواستن‌َت حدی نمی‌شناسد
صدای‌َت به بلبل‌ی می‌ماند
ولی قلب‌َت چو اقیانوس‌ی‌ست
اسرارآمیز و سرد.

قهوه‌ای دیگر برای راه،
قهوه‌ای دیگر پیش از آن که بروم
به راهِ دور.

2003-05-15T19:49:00.000-05:00

رئیسِ دانش‌کده‌ی احمق می‌گفت: «همه‌ی راه‌های تولیدِ علم که از طریقِ Science نیست.»

2003-05-15T19:19:00.000-05:00

گفتم: «بگذار فکر کنم، ببینم چه‌جوری بنویسم.»‌
گفت: «فکر‌ِت بگذار ناب باشه، حرف رو باید بکر زد. هرچی به‌ِش فکر کنی، مثلِ ورقِ امتحانِ فیزیک، بدتر میشه...»

2003-05-15T18:59:00.000-05:00

از این مرتع، آهوانه بگریز
که آغل خوکان است آن‌چه فردوس‌َش می‌نمایند
دل به چه خوش داشته‌ای
که مرکب ره‌وارت در زیر است و کلاه آفتاب‌گیرت بر سر
مگر ندانستی که بی‌مرکب و کلاهت به آن تیره جاودان خواهند سپرد
اگر طاغی نیستی
ساقی نیز نباش
اگر قفس نمی‌شکنی، عبث آوازخوانِ چنین باغی نیز نباش
سر به بهانه‌یی در این گنداب فرو مکن
و به تعفن این مرداب خو مکن
دراعه زهد مزورانه از دوش انداز
خویش‌تن به جوش انداز
از این مرتع، آهوانه بگریز
که آن‌چه فردوس‌َش می‌نمایند، آغل خوکان است
نه منزل‌گاه نیکان

2003-05-13T13:30:00.000-05:00

نه پیش از برتراند بودن نمی‌نوشتم، و نه پس از آن نخواهم نوشت.

چند صباحی‌ست از فرط فرسودگی فرصت نمی‌یابم تا چند خط‌ی به چند نوایی بیافزایم که خود آن را می‌گذارم تا که ناگه بیننده‌ای دل‌شکسته و شنونده‌ای گوش‌تشنه بازنگردد از این منزل، که بس مایه‌ی شرم‌ساری‌ست و فحش‌خواری. دریغا که پیش‌تر از آن که می‌پنداشتم به خاموشی ناچار شدم، و محیط را چنان یافتم که نوشتن را بس عبث. پس بدین سخن هر بار از پشت بر زمین می‌نهم، تا هربار بر بسترِ خاموشِ من خزی تا بوی مرا دریابی. و من سال‌همه‌سال به مقامِ نخستین بازگردم با اشک‌های خاطره. و من:

به غیابِ دردناکِ تو سلطانِ شکسته‌ی کهکشان‌ها

خواهم اندیشید، که به افسونِ پلیدی از پای در آمدی؛

و ردِ انگشتانت را

بر تنِ نومیدِ خویش

در خاطره‌ای گریان

جست‌و‌جو

خواهم کرد.

دریغا ویرانِ بی‌حاصل‌ی که من‌َم!

2003-05-11T13:05:00.000-05:00

قهوه‌ای دیگر قبل از رفتن...

Title : One More Cup of Coffee
Artist : Bob Dylan
Year : 1975

Your breath is sweet
Your eyes are like two jewels in the sky.
Your back is straight, your hair is smooth
On the pillow where you lie.
But I don't sense affection
No gratitude or love
Your loyalty is not to me
But to the stars above.

One more cup of coffee for the road,
One more cup of coffee 'fore I go
To the valley below.

Your daddy he's an outlaw
And a wanderer by trade
He'll teach you how to pick and choose
And how to throw the blade.
He oversees his kingdom
So no stranger does intrude
His voice it trembles as he calls out
For another plate of food.

One more cup of coffee for the road,
One more cup of coffee 'fore I go
To the valley below.

Your sister sees the future
Like your mama and yourself.
You've never learned to read or write
There's no books upon your shelf.
And your pleasure knows no limits
Your voice is like a meadowlark
But your heart is like an ocean
Mysterious and dark.

One more cup of coffee for the road,
One more cup of coffee 'fore I go
To the valley below.

بدرود!

2003-05-11T13:01:00.000-05:00

Title : Until
Artist : Sting
Year : 2001
Album : Kate and Leopld Soundtrack

If I caught the world in a bottle and everything was still beneath the moon
Without your love would it shine for me
If I was smart as Aristotle and understood the rings around the moon
What would it all matter if you love me

Here in your arms where the world is impossibly still
With a million dreams to fulfill
And a matter of moments until the dancing ends

Here in your arms when everything seems to be clear
Not a solitary thing would I fear
Except when this moment comes near the dancing’s end

If I caught the world in an hourglass
Saddled up the moon so we could ride
Until the stars grew dim
Until

One day you’ll meet a stranger and all the noise is silenced in the room
You’ll feel that you’re close to some mystery
In the moonlight and everything shatters you feel as if you’ve known her all your life
The world’s oldest lesson in history

Here in your arms where the world is impossibly still
With a million dreams to fulfill
And a matter of moments until the dancing ends
Here in your arms when everything seems to be clear
And not a solitary thing do I fear
Except when this moment comes near the dancing’s end

Oh if I caught the world in an hourglass
Saddled up the moon and we would ride
Until the stars grew dim
Until the time that time stands still
Until

2003-05-02T05:11:00.000-05:00

Title : Watching TV
Artist : Roger Waters
Year : 1992
Album : Amused To Death

We were watching TV
In Tiananmen Square
Lost my baby there
My yellow rose
In her bloodstained clothes
She was a short order pastry chef
In a Dim Sum dive on the Yangtze tideway
She had shiny hair
She was the daughter of an engineer
Won't you shed a tear
For my yellow rose
My yellow rose
In her bloodstained clothes
She had perfect breasts
She had high hopes
She had almond eyes
She had yellow thighs
She was a student of philosophy
Won't you grieve with me
Fo rmy yellow rose
Shed a tear
For her bloodstained clothes
She had shiny hair
She had perfect breasts
She had high hopes
She had almond eyes
She had yellow thighs
She was the daughter of an engineer
So get out your pistols
Get out your stones
Get out your knives
Cut them to the bone
They are the lackeys of the grocer's machine
The built the dark satanic mills
That manufacture hell on earth
They bought the front row seats on Calvary
They are irrelevant to me
And I grieve for my sister

People of China
Do not forget do not forget
The children who died for you
Long live the Republic

Did we do anything after this
I've a feeling we did
We were watching TV
Watching TV
We were watching TV
Watching TV
She wore a white bandanna that said
Freedom now
She thought the Great Wall of China
Would come tumbling down
She was a student
Her father was an engineer
Won't you shed a tear
For my yellow rose
My yellow rose
In her bloodstained clothes
Her grandpa fought old Chiang Kai-shek
That no-good low-down dirty rat
Who used to order his troops
To fire on women and children
Imagine that Imagine that
And in the spring of '48
Mao Tse-tung got irate
And he kicked that old dictator Chiang
Out of the state of China
Chiang Kai-shek came down in Formosa
And they armed the island of Quemoy
And the shells were flying across the China Sea
And they turned Formosa into a shoe factory
Called Taiwan
And she is different from Cro-Magnon man
She's different from Anne Boleyn
She is different from the Rosenbergs
And from the unknown Jew
She is different from the unknown Nicaraguan
Half superstar half victim
She's a victor star conceptually new
And she is different from the Dodo
And from the Kankabono
She is different from the Aztec
And from the Cherokee
She's everybody's sister
She's symbolic of our failure
She's the one in fifty million
Who can help us to be free
Because she died on TV
And I grieve for my sister

2003-05-01T04:32:00.000-05:00

نمایش‌گاهِ عکس‌های عباسِ کیارستمی، از ۱۷ اردیبهشت تا ۷ خرداد، در گالریِ راهِ ابریشم، خیابانِ جردن (آفریقای جدید)، تابانِ شرقی (پلاکِ ۵۷؟).

2003-04-29T15:14:00.000-05:00

Title : Lost Boys Calling
Artist : Roger Waters
Year : 2002
Album : flickering flame

Come hold me now
I am not gone
I would not leave you here alone
In this dead calm beneath the waves
I can still hear those lost boys calling

You could not speak
You were afraid
To take the risk of being left again
And so you tipped your hat and waved and then
You turned back up the gangway of that steel tomb again

And in that street in July
When I hear those seabirds cry
I hold the child
The child in the man
The child that we leave behind

The spotlight fades
The boys disband
The final notes lies mute upon the sand
And in the silence of the grave
I can still hear those lost boys calling

We left them there
When they were young
The men were gone until the West was won
And now there's nothing left but time to kill
You never took us fishing Dad and now you never will

And in my street in July
When she hears the seabirds cry
She holds the child
The child in the man
The child that we leave behind

2003-04-29T13:02:00.000-05:00

Mom, I'm not viewing porn late at night; really,
I'm just at slashdot, reading myself blind.

2003-04-29T13:00:00.000-05:00

My girl, don't lie to me
Tell me where did you sleep last night

2003-04-27T01:21:00.000-05:00

آن‌ها که با «اَنادِر بریک این دِ وال» خیلی دیگر الکی حال می‌کنند (گمان می‌کنند به‌ترین کارِ پینک‌فلوید است) لازم نیست این را گوش کنند.

Title : Last Few Bricks
Artist : Pink Floyd
Year : 1979

2003-04-27T01:01:00.000-05:00

Title : Diamonds And Rust
Artist : Joan Baez
Year : 1975

Well I'll be damned
Here comes your ghost again
But that's not unusual
It's just that the moon is full
And you happened to call
And here I sit
Hand on the telephone
Hearing a voice I'd known
A couple of light years ago
Heading straight for a fall

As I remember your eyes
Were bluer than robin's eggs
My poetry was lousy you said
Where are you calling from?
A booth in the midwest
Ten years ago
I bought you some cufflinks
You brought me something
We both know what memories can bring
They bring diamonds and rust

Well you burst on the scene
Already a legend
The unwashed phenomenon
The original vagabond
You strayed into my arms
And there you stayed
Temporarily lost at sea
The Madonna was yours for free
Yes the girl on the half-shell
Would keep you unharmed

Now I see you standing
With brown leaves falling around
And snow in your hair
Now you're smiling out the window
Of that crummy hotel
Over Washington Square
Our breath comes out white clouds
Mingles and hangs in the air
Speaking strictly for me
We both could have died then and there

Now you're telling me
You're not nostalgic
Then give me another word for it
You who are so good with words
And at keeping things vague
Because I need some of that vagueness now
It's all come back too clearly
Yes I loved you dearly
And if you're offering me diamonds and rust
I've already paid

2003-04-27T00:41:00.000-05:00

سه نخ سیگار مانده بود و یک نخ کبریت! طبقِ تعمیمِ اصلِ لانه‌کبوتری، به هر نخ کبریت سه نخ سیگار می‌رسید، و من مسئولِ روشن نگاه داشتنِ این آتش. و تازه اگر در اثرِ ناشی‌گریِ من یا نسیمِ ملایمی که داخل می‌شود آن یک کبریت نیز خاموش نشود.

2003-04-26T19:08:00.000-05:00

سه‌ی بامداد، نزدیکِ یکی از بزرگ‌راه‌ها، قدم می‌زنم، به امیدِ یافتنِ تاکسی یا وانت یا کامیون یا هر وسیله‌ی نقلیه‌ی دیگری که راه‌َم را کوتاه کند. کم‌تر از ده دقیقه گذشته است که پرایدی نگاه می‌دارد و سوارم می‌کند. جوان‌ی‌ست با هیکل‌ی ورزش‌کارانه، با ماشینی تمیز. حدس می‌زنم در مسیر‌َش مرا نیز سوار کرده و از آن دسته است که کرایه نگیرد. با خود اندیشیدم که چند نوبت‌ی که پس از نیمه‌شب غریبه‌ای را سوار کرده‌ام، هیچ‌گاه تنها نبوده‌ام. سپس اندیشیدم که اگر در چنین ساعتی در خیابان‌ی خلوت می‌راندم و جوان‌ی را منتظر می‌یافتم، به چه شرط سوارش می‌کردم؟ سپس افکارِ پلیدَم کم‌کم رو شد و اندیشیدم که چه خوب بود اگر می‌شد در این لحظه به راننده حمله برم، و وادار به توقف‌َش کنم، و تواناییِ خود را در این راه بسنجم، و در پایان به او را متقاعد کنم که این فقط یک آزمایش بوده است. منظورَم این است که چه آزمایش‌ها که ما از انجامِ آن‌ها محروم‌یم. به میدانِ که نزدیک می‌شدیم، مقصدِ بعدی‌َش را پرسیدم. گفت که راننده‌ی آژانسِ میدانِ قبل است (که از ما حدودِ سه کیلومتر فاصله داشت) و چون مرا تنها یافته، رسانده است. با این سخن‌َش کمی خیالم راحت شد که در پرداختِ پول نیاز نیست چونه بزنم تا قبول کند، کارَش این است. وقتی پیاده می‌شدم، چنان قاطعانه هیچ نگرفت، و دور زد، و رفت، که از افکارِ شیطانیِ خود خجالت کشیدم.

2003-04-26T18:55:00.000-05:00

پارکینگ‌ِ طبقاتیِ عمومی!

2003-04-26T18:54:00.000-05:00

ترس‌َم از روزی‌ست که دشمن‌َم شوی، چون همه‌ی نقطه‌های ضعف‌َم را می‌دانی.

2003-04-26T18:53:00.000-05:00

از قدیم گفته بودندَم که گر ترشی نخورم چیزی شوم. ارزشِ این حرف را هیچ ندانسته بودم، تا به ام‌شب که پس از عرق، یک شیشه ترشیِ نابِ مخلوط خوردم، و حال پس از ساعتی، یقین حاصل کردم که گر ترشی بخورم هیچ نخواهم شد.

2003-04-26T03:55:00.000-05:00

ماجرای فارسی تایپیدنِ من هم شده ماجرای کبک و برف. چند صباحی‌ست که فارسی می‌تایپم بی‌آن‌که به صفحه‌ی ورودی یا صفحه‌ی خروجی چشم بدوزم؛ و گمان می‌کنم که فارسی‌تایپیدن‌َم پیش‌رفت کرده و همه را درست می‌تایپم! حال این قلقلی می‌باید بیاید و تک‌تک پیام بگذارد که ضمنا فلان نه، بهمان. راستی، واقعا باید از او تشکر کنم که به عنوانِ تنها خواننده‌ی تمام‌وقتِ این‌جا، هیچ پیامی را بی‌لطفِ خود نمی‌گذارد.

2003-04-25T19:47:00.000-05:00

داشتم می‌اندیشیدم که چرا در همه‌ی نمایش‌نامه‌ها و فیلم‌نامه‌های آلمانیِ اواسطِ قرنِ بیست‌ُم، شخصیتِ اصلی سرطان می‌گیرد؟ آیا واگیر داشته؟

2003-04-25T19:43:00.000-05:00

چقدر ترسناک است که انسان به تنهایی کامل نیست. هرقدر آرزوی مَرد برای کامل‌بودن شدیدتر باشد، به همان اندازه هم بیش‌تر گرفتارِ زن می‌شود.

-- ماکس فریش

2003-04-25T19:40:00.000-05:00

این کلاهِ من است،
این پالتوِ من،
این‌جا اسبابِ ریش‌تراشی
در کیسه‌ای کتانی.
این دفترچه‌ی یادداشت،
این چادرِ اردوی من،
این حوله
و این نخِ‌قندِ من است.
-- گونتر آیش

این کلاهِ من است،
این فندک،
این‌جا اسبابِ پیپ‌کشی
در کیفِ چرمی.
این دفترچه‌ی یادداشت،
این لپ‌تاپِ من،
این پاکتِ سیگار
و این هم ویسکی.
-- لابد امید دیگر

2003-04-25T19:21:00.000-05:00

الیاس کانه‌تی در نمایش‌نامه‌ی «مهلت» (۱۹۵۲) جامعه‌ای را نشان می‌دهد که افرادِ آن تاریخِ مرگِ خود را دقیقاً می‌دانند. در این جامعه هیچ انسانی حق ندارد که زودتر از موعدِ قانونی بمیرد یا به قتل برسد؛ هیچ کس مجاز نیست که تاریخِ مرگِ خود را فاش کند یا درباره‌ی آن با کسی حرف بزند. در چنین جامعه‌ای نی از زور اثری هست و نه از اعمالِ غیرِانسانی؛ نه پول قدرت دارد و نه مقام. اما در این‌جا سوال این است: آیا چنین جامعه‌ای خوش‌بخت هم هست؟ کانه‌تی در برابرِ این پرسش سکوت می‌کند...

او در اثرِ دیگرِ خود، «کمدیِ خودپسندی» (۱۹۵۰) جامعه‌ای را نشان می‌دهد که افرادِ آن طبقِ قانون حقِ استفاده از آینه را ندارند. این امر ابتدا سببِ جنونِ شهروندان و سرانجام طغیانِ آنان می‌شود. این نمایش‌نامه را کانه‌تی یک سال پس از روی‌کارآمدنِ نازی‌ها نوشت و آن را ابتدا سال‌ها بعد منتشر کرد.

2003-04-25T19:12:00.000-05:00

گمان کنم راه‌ی برای فراری چند دقیقه‌ای یافتم، کمی از برتولت برشت نقل کنم (سطر خالی نشانه‌ی پایانِ مطلبِ قبل و شروعِ نقلِ جدید است):

من در خانواده‌ای محتشم بزرگ شده‌ام.
در ابتدا پدر و مادرم کراوات به گردنم بستند
و مرا به شیوه‌ی معمولِ خود تربیت کردند
و به من درسِ ریاست‌طلبی آموختند.
اما زمانی که بزرگ شدم و به پیرامونِ خود نگاه کردم،
ار مردمِ هم‌ترازِ خود دلم گرفت
و از ریاست‌طلبی هم.
از این رو مردمی را که از شمارِ ایشان بودم،
ترک گفتم
و به فرودستان پیوستم.

انسان، موجودِ جالبِ‌توجهی است. اگر بنا شود در آب نیز زندگی کند، فوراً فلس در می‌آورد!

آقایان، شما که به ما می‌آموزید که چگونه آدم می‌تواند قانع زندگی کند
و از گناهانِ زشت بپرهیزد
ابتدا باید به ما چیزی برای خوردن بدهید...

در درونِ من دو چیز با هم در جدال است:
یکی شادی از مشاهده‌ی درختِ سیبی که شکوفه می‌کند
و دیگری وحشت از شنیدنِ حرف‌های این مردکِ رنگ‌رَز [هیتلر].
اما تنها واقعیتِ دوم
مرا به نوشتن وادار می‌کند.

بدبخت ملتی که به قهرمان نیازمند است.

پس از قیامِ هفدهمِ ژوئن،
دبیرِ اتحادیه‌ی نویسنده‌گان دستور داد
که در خیابان‌ِ استالین اعلامیه‌هایی پخش کنند
که روی آن‌ها نوشته شده بود
که ملت اعتمادِ دولت را از خود سلب کرده است
و آن را تنها با کارِ مضاعف
می‌تواند مجدداً به دست آورد.
آیا در این مورد ساده‌تر نبود
که دولت، ملت را منحل می‌کرد
و ملتِ دیگری برای خود برمی‌گزید؟

2003-04-25T18:48:00.000-05:00

چو دزدی با چراغ آید، گزیده‌تر برد کالا

2003-04-25T18:40:00.000-05:00

خداوندا: دیگر زمان‌َش فرا رسیده است. تابستان بسی دیر پایید.
سایه‌ات را روی ساعت‌های آفتابی بیفکن.
و دارها را در دشت‌ها رها ساز.
آخرین میوه‌ها را به رسیدن فرمان ده.
به آن‌ها دو روزِ گرمِ دیگر ارزانی دار
و به سوی کمال‌شان رهنمون شو
و واپسین شهد را در جانِ باده‌ی مَردافکن ریز.
آن که امروز‌َش سرایی نیست، دیگر خانه‌ای نخواهد ساخت.
آن که امروز تنهاست، دیری هم‌چنان تنها خواهد ماند،
بیدار خواهد شد، خواهد خواند، نامه‌های بلند خواهد نوشت
و زمانی که برگ‌ها فرو می‌ریزند،
در کوچه‌ها ناآرام به این سوی و آن سوی روان خواهد شد.

-- راینر ماریا ریلکه

2003-04-25T18:34:00.000-05:00

...how I need you...

2003-04-25T18:01:00.000-05:00

این کار رو بکن.

2003-04-25T17:40:00.000-05:00

تلفن‌ی که زنگ نزد،
چای‌ای که خورده نشد،
مشق‌ی که نوشته نشد،
سیگاری که کشیده نشد،
کتاب‌ی که خوانده نشد،
فیلم‌ی که دیده نشد،
متنی که نوشته نشد.

اگر کسی بپرسد که چرا این همه آهنگ و کلیپ و فیلم دانلود می‌کنم بدون آن‌که حتی فرصتِ آن را داشته باشم که به همه‌شان برسم، نمی‌دانم چه باید بگویم. اگر بپرسد شب را چگونه صبح می‌کنم، نمی‌دانم چه بگویم. تا اعماقِ وجودم یخ بسته است...

2003-04-25T17:22:00.000-05:00

این هم آهنگِ پایانی‌ِ فیلمِ سفید:

Title : The End
Artist : Zbigniew Priesner
Year : 1994
Album : Trois Coleurs - Blanc

2003-04-25T10:31:00.000-05:00

Title : Silent All These Years
Artist : Tori Amos - Prelude by Leonard Cohen

Excuse me but can I be you for a while
My dog won't bite if you sit real still
I got the anti-Christ in the kitchen yellin' at me again
Yeah I can hear that

Been saved again by the garbage truck
I got something to say you know but nothing comes
Yes I know what you think of me- you never shut up
Yeah I can hear that

But what if I'm a mermaid
in these jeans of his with her name still on it
Hey but I don't care cause sometimes, I said sometimes
I hear my voice and it's been here
Silent all these years

So you found a girl who thinks really deep thoughts
What's so amazing about really deep thoughts
Boy you best pray that I bleed real soon
How's that thought for ya

My scream got lost in a paper cup
You think there's a heaven where some screams have gone
I got 25 bucks and a cracker, go you think it's enough
to get us there

Cause what if I'm a mermaid
in these jeans of his with her name still on it
Hey but I don't care cause sometimes, I said sometimes
I hear my voice and it's been here
Silent all these years

Years go by will I still be waiting
for somebody else to understand
Years go by if I'm stripped of my beauty
and the orange cloud raining in my head
Years go by will I choke on my tears
till finally there is nothing left
One more casualty
You know we're too easy easy easy

Well I love the way we communicate
Your eyes focus on my funny lip shade
Let's hear what you think of me now but baby don't look up
The sky is falling

Your mother shows up in a nasty dress
It's your turn now to stand where I stand
Everybody lookin' at you, here take a hold of my hand
Yeah I can hear them

But what if I'm a mermaid
in these jeans of his with her name still on it
Hey but I don't care cause sometimes, I said sometimes
I hear my voice
I hear my voice
I hear my voice
and it's been here
Silent all these years
I've been here
Silent all these years

2003-04-24T14:06:00.000-05:00

از یادداشت‌های یک قهوه‌چی اثرِ یارعلی پورمقدم :

پناه‌گاهِ شیرپلای ادبیاتِ داستانی اینک در ره‌گذرِ سیل افتاده است و این بس است تا مود و ملخی که از خط‌الراس به سراشیب افتاده‌اند دلِ صخره‌نوردانی را که ار دربند رو به سوی دماوند دارند به هول‌وولا بیندازد.
به یادِ جلساتِ پنج‌شنبه می‌افتم و پاک‌باختگی‌اش به پای داستانِ کوتاه و پوزاری که در پیِ شور و تلخِ روزگارِ پاره‌پوره شد تا برخلافِ استاد شیرمحمدِ اسپندار یک قله بی‌سلسله‌جبال نباشد.
گرچه دامنه‌ی اختلافاتِ ما از پوستِ پیاز شروع و به مهندسیِ ژنتیک ختم می‌شند ولی نشد که از دیدارِ فخرِ آلِ اصفهان که هنوز هم یک پسربچه‌ی تخس است دلگرم نشویم و ندانیم که برای ورود به گلستانِ داستانِ کوتاه باید از زیرِ آلاچیقِ استاد هوشنگِ گلشیری گذشت.

2003-04-23T14:21:00.000-05:00

2003-04-20T12:13:00.000-05:00

این هم گذشت! بیش از یک هفته است که وبلاگ و گیره و کتاب و روزنامه نخوانده‌ام و ننوشته‌ام. ولی تمام شد!

فعلا برای آن‌که از خواندنِ این پیام پشیمان نشوید کتاب‌خانه‌ی دیجیتال(رقمی؟)ِ فارسیِ جدید را ببینید. البته کاملا آزمایشی است و پس از اتمام به این‌جا منتقل‌َش خواهم کرد.

2003-04-12T10:18:00.000-05:00

این‌جا حجمِ زیادی جکِ انگلیسیِ جالب پیدا کردم. فصلِ هفتِ آن خیلی خوب است. این قسمتی از آن فصل است:

WHY DID THE CHICKEN CROSS THE ROAD? (in its entirety)

GEORGE W. BUSH: We don't really care why the chicken crossed the road. We just want to know if the chicken is on our side of the road or not. The chicken is either with us or it is against us. There is no middle ground here.

ERNEST HEMINGWAY: To die. In the rain. Alone.

MARTIN LUTHER KING, JR.: I envision a world where all chickens will be free to cross roads without having their motives called into question.

JOHN LENNON: Imagine all the chickens crossing roads in peace.
YOKO ONO: Or staying where they are if that pleases them at the moment.

ARISTOTLE: It is the nature of chickens to cross the road.

VOLTAIRE: I may not agree with what the chicken did, but I will defend to the death its right to do it.

ALBERT EINSTEIN: Did the chicken really cross the road or did the road move beneath the chicken?

THE BIBLE: And God came down from the heavens, and He said unto the chicken, "Thou shalt cross the road." And the chicken crossed the road, and there was much rejoicing.

2003-04-12T09:35:00.000-05:00

حال که ولیِ فقیه خلبانِ کور، در نظراتِ این‌جا از کنفوسیوس شاکی شده، این نقلِ‌قول از او را می‌آورم (نمی‌توانم ترجمه‌ای خوب از آن در آورم.):

Man who sleep with itchy butt wake with smelly finger.

به گرامرِ آن نیز توجه کنید!

2003-04-11T19:41:00.000-05:00

«ره‌برِ ما آن نوجوانِ آمریکایی‌ست که کروز به خودَش می‌بندد و می‌رود زیرِ صدام.»

2003-04-11T19:34:00.000-05:00

اگر مرا دوست می‌داری
دیوانه‌وار دوست‌َم بدار.
زیرا که چنین است
دوست داشتنِ من تو را.

2003-04-11T19:25:00.000-05:00

گاهی در مقابلِ بعضی رفتارهای پدرها و مادرها نمی‌توانم نخندم.

به‌یاد دارم باری در کودکی، در خانه‌مان چیزی خراب شد، دقیق‌َش این است که سیمِ آداپتورِ فلان چیز بریده شده بود، به گونه‌ای که انگار کسی آن را با تیغ بریده است. پس از آن‌که پدرجان آن را بریده یافتند، من، خواهر، و برادرم مامور شدیم تا پاسخی برای سوالی بیابیم. ما که (تصادفا) در این مورد بی‌تقصیر و بی‌خبر بودیم، به هر در زدیم که نامطلع‌یم، لیک مقبول نیفتاد. پس تصمیم گرفتیم که برادرِ بی‌چاره که از ما دوتای دیگر مظنون‌تر بود، تقصیر را به عهده بگیرد. رفت و گفت (با لحنِ خود می‌نویسم): «اکنون که خوب می‌اندیشم یادم می‌آید که من آن سیم را کشیدم و/تا پاره شد!». قاضی که نمی‌خواهد در نقشِ پدریِ خود کم‌ترین خللی راه دهد، و نمی‌تواند قبول کند که فرزندش دروغ بگوید، با این پاسخ که «این سیم به گونه‌ای بریده نشده است که اثرِ کشیده‌شدن باشد» اتهام را نمی‌پذیرد. پس از چندی بیش تفکر، که راه‌ی نیافتیم، پیش رفتیم و گفتیم: «ما از آن‌چه بر این سیمِ بی‌چاره گذشته خبر نداریم، لیک درخواستِ شما را برای اعتراف به این عملِ زشت بی‌پاسخ نگذاردیم. حال یا قربانی ما را بپذیرید، یا به درگاهِ الهی عفومان فرمایید.»، و قائله پایان یافت.

این است که می‌گویم نمی‌توانم جلوی خنده‌ام را بگیرم.

2003-04-08T18:43:00.000-05:00

مانندِ همیشه، مطالبِ خوب را از فرانی نقل می‌کنم.
گزارشی خواندنی از جیم میور، از رویدادِ تلخی که منجر به مرگِ کاوه گلستان، و جراحتِ شدیدِ پای همکارِ دیگرشان، استوارت هیوز شد. (اصلِ خبر).

2003-04-08T16:35:00.000-05:00

این را مفید یافتم:

2003-04-08T15:40:00.000-05:00

به نقل از جادی (این را این‌جا یافتم):

كنفسيوس می‌گويد:
«به جای لعنت فرستادن به تاریكی، یک شمع روشن كنيد.»

2003-04-07T18:29:00.000-05:00

دی‌روز صبح از میدانِ ولی‌عصر رد می‌شدم. سطلِ زباله‌ی گرد و بزرگی (شاید نباید به آن سطل گفت) که بالایش سوراخی داشت و زیرش نوشته شده بود مخصوصِ شیشه و پلاستیک، مرا به یادِ پیرمرد و شیشه‌ی آب‌جو و درسطل‌انداختن‌َش، در سه‌گانه‌ی سه‌رنگ، اثرِ کریستف کیسلوفسکی انداخت. راستی آن پیرمرد که در هر سه فیلم ظاهر می‌شود، نماد چیست؟ در فیلم‌نامه این‌گونه بود که فقط در فیلمِ سه‌ُم، قرمز بود که پیرمرد موفق به انداختنِ بطری به داخلِ سطل شد، ولی در فیلمِ دوُم، سفید، که برای سه یا چهارمین بار امشب دیدم نیز، بطری به جایی که باید، می‌لغزد. بد نیست یادی هم از آبی کرده باشیم؛ بازی ژولیت بینوش عالی نبود؟

با خود می‌اندیشیدم، در لحظاتِ پایانیِ فیلم (سفید)، وقتی دومینیک مُهرِ تقلبی را در گذرنامه‌ی خود می‌بیند، و به واقعیت، که نمی‌تواند ثابت‌َش کند، و آن‌چه بر او گذشته، و آن‌چه پیش از آن خود با شوهرَش کرده می‌اندیشد، به چه می‌تواند بیاندیشد؟ حال همه‌چیز وارونه گشته، خودِ او عاشق است، و در پیش‌گاهِ عدالت، محکوم. همان‌گونه که در ابتدای فیلم برای کارول غیرِقابلِ‌باور بود که دومینیک تقاضای طلاق‌َش را پس نگیرد، اکنون بر دومینیک غیرِقابلِ‌باور است که کارول چنین از او انتقام بگیرد.

2003-04-07T18:17:00.000-05:00

Title : Flickering Flame
Artist : Roger Waters
Year : 2002
Album : Flickering Flame
Genre : Rock

When my neurons conspire
To distract my thoughts
Away from divorce
And competitive sports
Back to the place
Where all rivers run to the sea
Then I
I shall be free
Yes, I shall be free

On a seesaw
In a strange land
The jackdaw sat
On the Cardinals hand
And the fiddlers played
And the planners planned
What would be

On a back seat
In a court room
Sat Molly Malone with Leopold Bloom
'Til the police came down
With a new broom
And swept them clean

Like Geronimo
Like Quinn the Eskimo
Like the Blackfoot
And like the Arapaho
Like Crazy Horse
I'll be the last one
To lay down my gun

On the open road
In a bar room
A pick up band plays a new tune
When the coloured girl sings
I feel my heart bloom

When a new song
Hits the right note
When a clearing sky
Saves an old boat
When an insight
Strikes the mote
From mine own eye

Like Geronimo
Like Quinn the Eskimo
Like the Blackfoot
And like the Arapaho
Like Crazy Horse
I'll be the last one
To lay down my gun

Just out of sight
Beyond the next range
I feel the heat
Of a flickering flame

On an African Plain
By a thorn tree
My old friend Philippe
Is waiting for me
Que cera cera
What ever will be
Will be
When a friend dies
And the tears rise
From that deep well
That never runs dry
And the women break their bracelets
And the men take their whisky outside

In a petit theatre
On the Rue St Denis
The red velvet curtain
Draws back to reveal
The place where the dark side
Meets the angel and me
The angel in me

When my synapses pause
In my quest for applause
When my ego lets go
Of my end of the bone
To focus instead
On the love that is precious to me
Then I
Shall be free
I shall be free

2003-04-07T17:22:00.000-05:00

خشک چوبی، خشک سیمی، خشک پوست
از کجا می‌آید این آوای دوست

2003-04-07T16:27:00.000-05:00

ناگهان پرده برانداخته‌ای یعنی چه؟
مست از خانه برون تاخته‌ای یعنی چه؟

2003-04-07T16:22:00.000-05:00

شخصی می‌گفت: «خدا پدرِ خمینی را بیامرزاد، موسیقی را حلال کرد و رفت.».
با خود گفتم: «حتما باید آن‌چه داری به باد بدهی، تا ارزشِ دوباره‌یافتن‌َش را بفهمی.».

2003-04-07T16:14:00.000-05:00

استالمنِ کبیر می‌فرماید:

من خدای یهوه هستم.
من برنامه‌ی خاصی برای نجاتِ عالم دارم، ولی به دلایلِ مهمِ امنیتیِ از افشای آن معذورم.
شما تنها باید به من ایمان داشته باشید، زیرا که من همه‌چیز را می‌بینم و شما نمی‌بینید.
شما می‌دانید که من خوب‌َم، چون من به شما چنین می‌گویم.
اگر به من اعتقاد نداشته باشید، شما را در لیستِ دشمنان‌َم می‌گذارم و به جهنمی می‌اندازم‌تان که اداره‌ی مالیاتِ جهنمی تا ابد بر حساب‌تان رسیدگی کند.

(متنِ اصلی شاملِ چندین ایهام‌ِ جالب است که در ترجمه فنا شده‌اند.)

این چه‌طور است:

من استالمن هستم، خدای نرم‌افزارِ آزاد.
من برنامه‌ی خاصی برای نجاتِ عالم دارم، که همه باید آن را اجرا کنید.
شما باید به من ایمان داشته باشید، زیرا که من کارهایی کرده‌ام که شما نکرده‌اید.
شما تنها باید نرم‌افزارِ آزاد بنویسید و حقوقِ آن را به من واگذار کنید.
اگر به من اعتقاد نداشته باشید، اجازه نمی‌دهم از نرم‌افزارهایم استفاده کنید و به جهنمی می‌اندازم‌تان که حالاحالاها مجبور باشید پنجره باز و بسته کنید و تا ابد به شماره‌ی سریال‌ِ پنجره‌های‌تان رسیدگی کنند.

2003-04-03T20:56:00.000-05:00

2003-04-03T16:45:00.000-05:00

در مراسمِ شبِ هفتمِ دکتر نوربخش، آخوندِ مجلس چنین می‌گفت:

... امام سجاد کودکی را می‌دید، می‌پرسید: «چند ماه‌َش است؟»، می‌گفتند: «شش ماه». ایشان سرش را پایین می‌انداخت و شروع می‌کرد به گریستن [حالا نگریْ و کِی بگریْ.]، پس از مدتی که عده‌ای جمع شدند و از یک‌دیگر دلیل اشک ریختنِ این شخص را می‌پرسیدند، ایشان سر بلند می‌کرد، و می‌فرمود: «یادِ برادرم افتادم» و می‌رفت. مردم از هم می‌پرسیدند که چه بر سرِ برادرش آمده و آن‌ها که می‌دانستند، می‌گفتند برادری چهارماهه داشت به نامِ فلان که سربریدند، «چه کسی سر برید»، «فلانی»، «فلانی کیست؟»، «فلانی رییس لشکرِ بهمانی»، «بهمانی کیست»، ...، «یزید کیست؟»، «پسرِ معاویه»، و این‌جا بود که مردم فریاد بر می‌آوردند «مرگ بر معاویه». پس امام گریه‌کردن‌َش کارِ سیاسی بود...

اگر هنوز نخوانده‌اید، تحریفاتِ عاشورا را بخوانید.

2003-04-03T16:37:00.000-05:00

مونولوگِ منِ تنها، به دیالوگِ من و کدوقلقلی تبدیل شده است.

2003-04-03T13:35:00.000-05:00

اکنون که می‌اندیشم، می‌بینم که گاهی گامی به عقب برداشتن، برای پیمودنِ راهِ به‌تر درست می‌نماید. البته شخصا این عمل را نیز پیش‌روی می‌نامم، که اگر با دیدی کلی نگاه کنیم چنین است. مثالی می‌زنم: اگر ما اکنون دست به یک انقلابِ مردمی بزنیم، بدونِ‌شک به وضعِ بیست سال پیش باز می‌گردیم، یا حتی بدتر. اما اگر حاصلِ آن ترکیبِ خوبی باشد و سرعتِ رشدی معادلِ پنج‌برابرِ حکومتِ فعلی داشته باشد (که با توجه به نرخِ رشدِ فعلی، دور از ذهن نیست)، پس از پنج سال، بازگشتِ بیست‌ساله را جبران کرده‌ایم و با سرعتی چندبرابر به پیش خواهیم رفت. البته اگر الان در حالِ پیش‌روی باشیم...

2003-04-03T12:41:00.000-05:00

به مناسبتِ درگذشتِ کاوه گلستان، عکاس و فیلم‌بردار.

2003-04-03T12:29:00.000-05:00

تا حالا شده که هنگامِ مرتب‌کردنِ فایل‌های‌تان یکی را باز کنید، و پس از آن‌که فهمیدی چیست، با وجود تمامِ کارهایی که دارید، نتوانید ببندیدش و تا انتها گوش کنید؟ نه از آن نوع که از روی بی‌کاری باشد، واقعا بخواهید و نتوانید. امشب آهنگِ چاپ‌سوئی از سیستم‌آو‌اِداون این‌گونه بود.

2003-04-01T12:33:00.000-05:00

خبرِ داغِ داغ!

حمله‌ی آمریکا به نیروگاهِ نکا. پیروِ این اتفاق برقِ کلِ کشور قطع می‌باشد.
شایعه‌ی حمله به اندیمشک.
احتمالِ حمله‌ی هوایی به تهران.
توصیه می‌شود به زیرزمین پناه ببرید و از روشن کردن هر نوری به شدت خودداری کنید.

به غیابِ دردناکِ تو سلطانِ شکسته‌ی کهکشان‌ها
خواهم اندیشید، که به افسونِ پلیدی از پای در آمدی؛
و ردِ انگشتانت را
بر تنِ نومیدِ خویش
	در خاطره‌ای گریان
	جست‌و‌جو
	خواهم کرد.